Daar lag ik dan. 0p straat. Uitgegleden door ijzel en nauwelijks in staat om op te staan.
Daarna was er strompelen naar huis, ondersteund door een lief medemens.
Een paar keer was er bijna flauwvallen. Het kleine stukje naar huis leek eindeloos te duren. Thuis was er liggen op de bank. En pijn. Veel pijn. In de rug.
Wat was ik blij met mijn inzichten in de 3 principes.
Die 3 principes die me zo duidelijk hebben laten zien dat èlke ervaring, dus ook die van pijn, bestaat uit Denken dat beleefd wordt. En dat elke ervaring in het moment door die Denkkracht gecreëerd wordt. En dat èlke ervaring, dus ook die van pijn, steeds weer een nieuwe ervaring is in een nieuw moment. En dat geen enkele ervaring, dus ook die van pijn niet, een vast ‘ding’ is en dus maar zo kan veranderen.
Èlke ervaring, dus ook pijn, is vloeibaar. De aard van Denken is per definitie vloeibaar.
Als ik heel goed keek kon ik de vloeibare aard van pijn ook herkennen.
De pijnsensaties fluctueerden en waren er soms ook heel even niet.
Wat was ik blij dat ik gezien heb dat geen enkele ervaring, ook pijn niet, VAN ZICHZELF iets betekent en dat alle toegevoegde gedachten erover en focus erop de ervaring alleen maar groter en vaster maakt.
Wat was ik blij dat ik gezien heb dat angstig en onzeker denken over de pijn een verkramping en een verlaging van de pijndrempel, dus meer pijn, met zich meebrengt.
Wat was ik blij dat er weinig verhaal was over de pijn.
Er was pijn maar er was ook (be)rust(ing).
En tegelijkertijd was er ook handelen.
Er werden pijnstillers geslikt en na een paar dagen werd er naar het ziekenhuis gegaan.
Er bleek geen breuk, wel een fikse kneuzing.
Wat was ik blij met mijn inzichten in de 3 principes.
Wat was ik blij dat ik de werking van de menselijke ervaring (her)kende.
En wat was ik blij dat ik wist dat ik (net als jij) in wezen altijd heel ben.
Foto: Julien Tromeur on Unsplash