De tranen stroomden over mijn wangen.
Ik was de vloer aan het dweilen en had een Spotity-lijst opgezet. Een lijst die ik jaren geleden eens gemaakt had. “Zeg me dat het niet zo is”, hoorde ik zingen.
Onmiddellijk was ik ‘terug in de tijd’. Onmiddellijk zat ik in het ziekenhuis. Met mijn hele dikke buik. “Niet levensvatbaar”, werd er gezegd. Onmiddellijk kwamen er meer herinneringen op aan ‘die tijd’.
Onmiddellijk kwamen er nog meer herinneringen op aan overleden dierbaren.
En nog meer tranen.
Want zo werkt het. Herinneringen worden gevoeld. Onmiddellijk.
Dat heeft niets te maken met tijdsduur. Tijd heelt niet alle wonden want er zijn geen wonden. Er zijn herinneringen. Gedachten. Die zo maar op kunnen komen (ook na jaren tijdens het dweilen ;-)). En die van nature vanzelf weer oplossen. In hetzelfde niets als van waaruit ze gekomen zijn. Als ze maar gelaten worden, zonder betekenis of verhaal eraan te koppelen.
Zo werkt mens-zijn.
Gedachten kunnen mooi zijn. Of verdrietig. Of pijnlijk. Of beangstigend.
Maar wat voor gevoel er ook is, er ís nooit iets mis en er gaat nooit iets mis.
Het is altijd het menselijk systeem in actie.
Er bewegen tijdelijk gedachten in de ruimte die je Bent.